De minister oordeelde aanvankelijk dat de veehouder de subsidie niet toekwam, omdat in de gecombineerde opgave maar een deel van de rechten werden opgevraagd. Volgens de aanvraag wenste de melkveehouder aanspraak op ruim 33.000 euro van de bijna 48.000 euro waarop hij recht had.

Het ministerie zegt dat het niet zijn taak is om na te gaan waarom een melkveehouder afziet van een deel van de rechten. Daar is de rechter het wel mee eens, maar in dit geval was er zo’n groot verschil tussen het bedrag waarop de veehouder recht had en het bedrag dat hij aanvroeg, dat het departement ervan had moeten uitgaan dat hier sprake was van een vergissing. In dat geval heeft de minister de plicht om de aanvrager erop te wijzen, dat er mogelijk een fout geslopen is in de aanvraag en dat de aanvraag kan worden aangepast.

Voor de melkveehouder ontstond het probleem toen zijn broer zich terugtrok uit het bedrijf om elders zijn eigen bedrijf op te zetten. De broer kreeg de helft van het quotum mee en de helft van de toeslagrechten. Maar het lukte niet meer om de helft van de toeslagrechten op tijd op naam van de broer te zetten. Toen de veehouder de toeslagrechten kon verzilveren, realiseerde hij zich echter niet dat hij ook de aanvraag moest doen voor het deel dat eigenlijk aan zijn broer toekwam. Hij ging ervan uit dat zijn broer dat zou doen. Dat was echter niet het geval.

Toen het ministerie de opgave ontving ging er geen alarmbel rinkelen. Het ministerie gaat ervanuit dat een boer zelf mag bepalen of hij wel of niet aanspraak maakt op alle toeslagrechten. "Wij gaan niet kijken waarom iemand afziet van het recht om de toeslagen uit te betalen", is het standpunt van de minister. Evenmin denkt de minister mee met de boer om te zien hoe de aanvraag moet worden ingevuld om zo veel mogelijk subsidie te krijgen.