De Nederlandse uitleg van de Europese regels is dusdanig complex dat regelmatig een rechter nodig is om duidelijkheid te geven. Niet zelden leidt dat tot beperkingen voor de veehouderij met als gevolg dat het draagvlak in de agrarische sector voor dit project inmiddels tot het nulpunt is gedaald.
Geen wonder dus dat een boervriendelijke partij als de SGP zich in dit dossier heeft vastgebeten en, net als de VVD, landbouwminister Gerda Verburg regelmatig kritisch bevraagt. Volgens de kleine christelijke fractie is er bij de aanmelding van de Nederlandse gebieden veel misgegaan. Dat het kabinet zou hebben verzuimd menselijke activiteiten in zijn afwegingen te betrekken, is slechts één van de omissies.
Als de beweringen van de SGP kloppen, is het project in Nederland op drijfzand gebaseerd. Tweede Kamerlid Elbert Dijkgraaf stelt dan ook dat er misschien moet worden nagedacht over het op de schop nemen van de selectie van de gebieden. Het is nu aan Verburg om helderheid te scheppen. Eerder liet zij dat na door ontwijkende of onduidelijke antwoorden te geven op Kamervragen. Die helderheid is niet alleen van belang omdat boeren en burgers daar nu eenmaal recht op hebben, maar tevens essentieel voor het slagen van Natura 2000.






